Homo faber wobec zagadki kresu ludzkiego życia - Globokar, Roman (Studia Teologiczno-Historyczne Śląska Opolskiego, 2025)
W kontekście współczesnych debat bioetycznych artykuł ten analizuje postać homo faber – nowoczesnego człowieka jako pana natury i samego siebie – oraz jego reakcję na tajemnicę śmierci. Odwołując się do myśli Hannah Arendt i Hansa Jonasa, autor podejmuje refleksję na temat tego, w jaki sposób pragnienie nieograniczonego przedłużania życia lub przyspieszania śmierci poprzez eutanazję odzwierciedla ten sam technokratyczny impuls: potrzebę kontroli nad końcem życia. Oba skrajne podejścia – gorliwość terapeutyczna i eutanazja – są analizowane jako wyraz tego samego paradygmatu antropologicznego. W przeciwieństwie do tego katolickie rozumienie życia ludzkiego podkreśla jego darmowy charakter, kruchość i wewnętrzną godność. Poprzez etyczną refleksję nad kluczowymi tekstami Magisterium wyłania się moralne podejście, które szanuje życie bez jego ubóstwienia i wspiera sumienie pacjenta w złożonych sytuacjach. Artykuł proponuje relacyjne i holistyczne podejście do umierania, zakorzenione w chrześcijańskiej antropologii i ukierunkowane na osobistą pełnię oraz duchowe przygotowanie do śmierci.