https://doi.org/10.25167/sth.6051
Niniejszy artykuł analizuje recepcję Soboru Watykańskiego II w Indiach szczególnie przez pryzmat dialogu jako fundamentalnej misji eklezjalnej. Uznanie przez Sobór Watykański II pluralizmu religijnego oraz wezwanie do budowania wspólnoty wśród całej ludzkości stanowią fundament dla dialogicznego zaangażowania w Indiach. Podczas gdy Sobór promował otwartość na kultury, religie i realia społeczno-polityczne, jego realizacja w Indiach konfrontowana jest z takimi wyzwaniami, jak obawy o tożsamość chrześcijańską, podejrzenia o synkretyzm oraz nieufność wobec innych religii. Artykuł podkreśla teologiczne orientacje zakorzenione w powszechnym zbawczym planie Boga oraz aktywnej obecności Ducha Świętego poza widzialnymi granicami Kościoła. W tekście jest również mowa o dialogu ekumenicznym, potrójnym dialogu Konferencji Azji – z kulturami, religiami i ubogimi – oraz pilnej potrzebie Kościoła partycypacyjnego i proroczego w obliczu dyskryminacji kastowej i powszechnej biedy. Ostatecznie artykuł potwierdza, że autentyczny dialog wzmacnia chrześcijańskie świadectwo oraz sprzyja ludzkiej wolności, jedności i pokojowi w Indiach.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.
Deutsch
Français (France)
Italiano
English
Język Polski