https://doi.org/10.25167/sth.6272
Przedmiotem niniejszego artykułu jest kluczowy problem współczesnej teologii chrześcijańskiej: narastający kryzys wiarygodności doktryny zbawienia w świecie, który wciąż naznaczony jest cierpieniem, niesprawiedliwością i przemocą. Jak katolicy mogą mówić o zbawieniu z intelektualną rzetelnością w świecie, który zdaje się nieodkupiony? W kontekście tych fundamentalnych pytań, których wyjaśnienie ma ogromne znaczenie dla przyszłej żywotności chrześcijaństwa, autor analizuje książki papieża Benedykta XVI poświęcone Jezusowi. Celem artykułu jest nakreślenie głównych założeń papieskiej koncepcji soteriologicznej, zbadanie jej wewnętrznych powiązań oraz krytyczna ocena jej aktualności i przydatności w dzisiejszych realiach. Kluczowe znaczenie ma pytanie, czy i w jakim stopniu podejście Benedykta pozwala przywrócić wiarygodność wiary w zbawienie w warunkach obojętności
religijnej oraz dominacji indywidualistycznych koncepcji człowieka. Struktura tekstu obejmuje trzy główne etapy: najpierw przedstawia zarys podstawowych założeń soteriologicznych papieża Benedykta XVI. W drugim etapie poddaje pogłębionej analizie kluczowe motywy
tej doktryny zbawienia, w tym: miłość służebną, ofiarność, synostwo Boże, „włączenie” ludzi w synostwo Chrystusa oraz pojęcia zastępczego zadośćuczynienia i przebłagania. Artykuł kończy się oceną krytyczną, w której analizuje się głównie możliwości odniesienia tego podejścia do współczesnych sposobów myślenia i życia, a także wskazuje obszary wymagające dalszego doprecyzowania.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.
English
Język Polski