https://doi.org/10.25167/sth.6093
Niniejszy artykuł przedstawia organizację terytorialną diecezji kujawsko-kaliskiej, która powstała w 1818 r. Składała się z parafii byłej archidiecezji gnieźnieńskiej i diecezji kujawsko-pomorskiej. Archidiakonaty i oficjalaty (konsystorze) stanowiły początkowy podział administracji wyższej diecezji. W 1820 r. były to: archidiakonat kujawski i terytorium konsystorza foralnego wieluńskiego, w latach 1821–1823 archidiakonat kujawski, terytorium oficjalatu foralnego piotrkowskiego i terytorium konsystorza foralnego wieluńskiego. W 1824 r. istniał jeden oficjalat foralny w Piotrkowie, a pozostałe parafie podlegały konsystorzowi włocławskiemu (konsystorz kaliski traktowany był jako główny, tj. pierwszego rzędu). W 1825 r. diecezję podzielono na teren podległy: oficjalatowi generalnemu we Włocławku, oficjalatowi generalnemu w Kaliszu i oficjalatowi foralnemu w Piotrkowie. W diecezji były 24 dekanaty, które skupiały w sobie 363 parafie w 1822 r. i 339 samodzielnych placówek w 1850 r. Mniejszymi jednostkami administracyjnymi były kościoły filialne: 33 w 1820 r. i 44 w 1850 r., kaplice: 69 w 1829 r. i 73 w 1850 r. oraz prebendy: 1 w 1820 r. i 9 w 1850 r.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.
Deutsch
Français (France)
Italiano
English
Język Polski