Opublikowane: 2026-10-31

Zarys dziejów żeńskich klasztorów na Węgrzech od X w. do współczesności (1)

Piotr Marian Stefaniak
Studia Teologiczno-Historyczne Śląska Opolskiego
Dział: Artykuły z różnych działów teologii, historii i nauk pokrewnych
DOI https://doi.org/10.25167/sth.6086

Abstrakt

Od X w. aż do dzisiaj istniało na Węgrzech szereg klasztorów żeńskich, należących od średniowiecza do cysterek, benedyktynek, dominikanek, klarysek, norbertanek, i w czasach nowożytnych do urszulanek, kanoniczek św. Augustyna i elżbietanek. W okresie najnowszym wspólnoty te powiększyły się jeszcze o klasztory sióstr wizytek i karmelitanek bosych. Największy okres rozwoju klasztorów przypada na czas średniowiecza. Turecka inwazja na Węgry zdziesiątkowała klasztory i ich wspólnoty. Także protestantyzm w Siedmiogrodzie doprowadził do likwidacji kolejnych placówek. W okresie baroku odrodziły się klasztory na terenach węgierskich pod panowaniem Habsburgów. W 1874 r. kasacie poddano domy będące własnością zakonów kontemplacyjnych. Odrodzenie przyszło w XIX w. i trwało do 1950 r., kiedy to komuniści zlikwidowali na Węgrzech prawie całe życie zakonne. Po 1989 r. doszło do jego reaktywacji, niemniej obecne życie zakonne kontemplacyjne na Węgrzech ogranicza się do 5 klasztorów mniszek i do jednej wspólnoty sióstr urszulanek.

Słowa kluczowe:

klasztory żeńskie na Węgrzech, żeńskie wspólnoty zakonne, średniowiecze, okres nowożytny

Pobierz pliki

Zasady cytowania

Stefaniak, P. M. (2026). Zarys dziejów żeńskich klasztorów na Węgrzech od X w. do współczesności (1). Studia Teologiczno-Historyczne Śląska Opolskiego, 46(1), 207–235. https://doi.org/10.25167/sth.6086

Cited by / Share

Ta strona używa pliki cookie dla prawidłowego działania, aby korzystać w pełni z portalu należy zaakceptować pliki cookie.